Net als Marco had ook de griep mij vorige week te pakken. Het begon allemaal met een zere keel, maar later op de dag ook nog verkouden en het koud en warm hebben. Dan weet je natuurlijk al hoe laat het is. Mijn ouders (waar ik overigens niet woon, maar wel de week ervoor, diverse keren ben geweest) waren de week ervoor ziek geweest, dus waarschijnlijk hebben zij mij aangestoken.

Ondertussen ging het afgelopen zaterdag alweer een heel stuk beter. De hele dag vanalles in huis gedaan, wat ik beter niet had kunnen doen. 's Avonds voelde ik me weer helemaal niet lekker. Tot overmaat van ramp, sprong ook mijn oor dicht met als narigheid dat ik met mijn linker oor alleen een ruis hoorde. Ik werd er helemaal gek van. Nu dit weer, dat dacht ik echt. 

Gelukkig is vannacht mijn oor weer open gesprongen en hoor ik weer normaal, maar wat waren die dagen vervelend. De verkoudheid gaat ook steeds beter, maar helemaal beter ben ik nog niet. Ik hoop dat ik weer snel de oude ben, want eigenlijk ben ik nooit ziek. Deze winter ben ik helaas dus ziek geweest.

Liefs,
Astrid

Van de week werd ik erop gewezen, dat ik nog foto's van Marco in Heerhugowaard zou plaatsen. Dit was ik door alle drukte de afgelopen weken helemaal
vergeten .
Hierbij dus alsnog een aantal mooie foto's van de dichtbij-toer in Heerhugowaard.

Liefs,
Astrid

Ik zag de afgelopen dagen steeds meer op tegen de dag dat mijn afscheid was. Dit was afgelopen donderdag het geval. Mijn collega's waren bezig met mijn afscheid, ze waren geheimzinnig de dagen ervoor en ik ben iemand die altijd alles in de gaten heeft/had. Het liefste wilde ik ook nog mijn eigen afscheid organiseren. Lekker alle touwtjes zelf in handen hebben. Dit heb ik op een ogenblik toch maar los geladen, hoe moeilijk het ook klinkt.

De dagen ervoor vroeg ik, kan ik met de fiets komen of moet ik met de auto. Mijn collega's raden aan om met de auto te komen, dit deed ik dan ook braaf. Ik kreeg een tijd mee, wanneer ik mocht komen. Ik was in die 4 jaar altijd te vroeg, dus afgelopen donderdag ook.

Om 9.30 kwam ik de vergaderzaal binnen waar op een enkele na, al mijn collega's van mijn locatie zaten te wachten. Gezellig koffie met gebak gedronken en ik werd toegesproken door mijn leidinggevende en nog een collega. Ik kreeg een prachtige map waar iedereen de moeite had genomen om een blad voor mij te maken. En ja jullie raden het al, op veel bladen was de foto van Marco te zien. Hoe kan dit toch? Ik weet het niet hoor. Daarnaast kreeg ik 2 hele mooie bossen bloemen en een aantal collega's hadden nog een kleinigheidje voor me gekocht.

Daarna ging ik mijn bureau en ladeblok opruimen, nog wat overdragen aan een collega en ondertussen kwamen er collega's langs om afscheid te nemen. Voor de laatste keer lunchen onder de middag met collega's. Daarna voor de laatste keer koffie met mijn naaste collega gedronken en toen was het voor mij ook tijd om te gaan. Met een auto vol reed ik terug naar huis, en dacht onderweg: mijn eerste werkgever heb ik gehad!

Ik heb ontzettend veel geleerd bij deze organisatie en ik ga vol goede moed opzoek naar wat anders! Maar nu eerst de kerstdagen en dan zien we wel weer verder!

Liefs,
Astrid

 

Het heeft een hoop tijd gekost maar met hulp van Bernadette heb ik, mijn gehele weblog in een nieuw jasje gestoken. Ik ben er tevreden over en wat vinden jullie ervan?

Liefs,
Astrid

Eigenlijk had ik gehoopt dat ik deze log niet hoefde te schrijven. Het houdt mij al een aantal weken bezig, maar elke keer stond de deur nog een klein stukje open. Maar afgelopen woensdag was de kogel toch door de kerk, mijn aflopende contract zal niet worden verlengt.

Ik ben gewoon na 1 januari werkeloos. Tijdens mijn werk houdt ik me sterk, maar zodra ik thuis ben dan zijn er momenten dat ik gewoon even lekker alles laat gaan. Ik hou niet van in de belangstelling staan, dus mijn afscheid zal nog even zwaar worden en de periode erna ook omdat ik ook niet echt een stilzitter ben.

Ik ben op dit moment nog niet echt bezig met het feit hoe het allemaal gaat lopen na 1 januari. Ik heb gister het UWV gebeld en aangezien ik al een aanvullende Wajong-uitkering heb is dit allemaal wat makkelijker te regelen om weer een volledige Wajong-uitkering te krijgen. Ik krijg dan een arbeidsdeskundige toegewezen en met deze persoon kan ik weer een poging doen om weer aan het werk te komen.

Waar ik al wel over uit ben, is dat ik toe ben aan een rust periode. Even niks, even nergens aandenken en als ik alles weer op een rij heb, dan ga ik vol goede moed opzoek naar wat anders wat bij me past. Hoewel de tijd door alle bezuinigingen niet best zijn, heb ik er wel vertrouwen in!

Liefs,
Astrid

Ik heb natuurlijk nu een foto met Marco en wil daar graag een header van maken. Alleen zo handig heb ik niet en aangezien ik regelmatig mooie headers voorbij zie komen dacht ik bij mezelf, ik vraag het gewoon. Wie wil mij helpen met een mooie header voor op mijn weblog?

Ik hoor graag wie mij wil helpen.

Liefs,
Astrid

Ik was vrijdag 11 november ook bij De Wereld Draait Door. Alleen kreeg ik mijn foto's niet op mijn logje. Na wat gerommel heb ik het nu wel voor elkaar gekregen. Ik vond het een leuke ervaring om een keer mee te mogen maken. Daarna gelijk mijn EERSTE foto met Marco gescoord. En die week erna ook nog 'Weblog van de Week" ik hoop de komende weken op nog goed nieuws maar daar kan ik nog niks over zeggen. Maar zodra ik daar duidelijkheid over heb, dan vertel ik dit jullie uiteraard.

Liefs,
Astrid

p.s. Ik heb ook nog een foto's van het concert in Heerhugowaard liggen, dus deze zal ik ook nog plaatsen!
 

Ik ben natuurlijk deze week, weblog van de week en nu sta ik ook nog op de eerste plek bij Marco's favorieten! Dus ik mag gewoon weer heel blij zijn, met dit plekje!

 

Liefs,
Astrid
 

Het is alweer ruim 2 weken geleden. Ik weet het nog zo goed. Het was zaterdag 29 oktober. De dag dat mijn ouders 29 jaar getrouwd waren. We hadden besproken dat we met het gezin (Mijn ouders, en broer en zus) uit eten gingen. Dit doen we eigelijk nooit en we vonden dit wel een mooie gelegenheid om dit wél ik keer te doen. Ik had met mijn ouders op een bepaald punt afgesproken om vanuit daar samen naar het centrum van Hoorn te fietsen. We hadden nog geen 500 meter samen gefietst en ineens lag ik op de grond. Ik fietste aan de binnenkant van een fietspad met aan de rechterkant bosjes. Ik reed over vluchtheuveltje, ik was druk aan het praten hierdoor heb ik iets uitstend niet gezien om het donker begon te worden. Dit bleef vervolgens aan mijn fietstas hangen en zo ben ik gevallen. Ik kon meteen weer opstaan en had eigenlijk nergens last van. Doorgefietst naar het restaurant en toen ik na het eten weer opstond voelde ik pas mijn voet. Ik kon er op lopen, dus dat was een pluspunt. Mijn ouders hebben mij toen weer naar huis gebracht. (Ik kon gewoon zelf fietsen, dus een breuk was uitgesloten). De volgende ochtend werd ik wakker met een hele blauwe voet. Dus flink gekneusd. Rustig aangedaan en maandag weer gewoon te werk. Stevige schoenen aan en een molletje en het ging prima. Dinsdag was ik lekker vrij, toch maar even voor de zekerheid naar de dokter gegaan en die zei inderdaad ook dat het een keuzig was.


Ik weet het, het had heel anders kunnen aflopen, maar ben super blij dat het zo is afgelopen en niet anders. Ondertussen is mijn voet niet meer blauw en de pijn is zo goed als weg.


Zo zie je: Een ongeluk zit in een klein hoekje!

Liefs,
Astrid