Het is inmiddels alweer drie maanden geleden dat ik "werkeloos" ben geraakt. Al denk ik terug aan deze drie maanden vindt ik dat ik mezelf er goed doorheen heb geslagen. De verveling is er ook niet, zeker met het weer zoals het vorige week was, zodat ik lekker naar buiten kan. Héérlijk! Ook heb ik nu de tijd om "spontaan" te gaan shoppen of bij kletsen, toen ik werkte kon dat simpelweg niet. Maar je wilt gewoon weer wat doen, of te wel dagritme.

Ik heb gesprekken met het UWV gehad om weer opzoek naar iets nieuws. Dit valt niet mee. Ik kan lichamelijk niet alles en wil ooknog 24 uur werken verdeeld over 4 dagen anders houdt ik het simpelweg niet vol en daarbij moet het werk niet té zwaar zijn...

Er is hoop, ik hoop binnenkort met goed nieuws te komen want er is kans dat ik een werkervaringsplek kan krijgen op behoud van mijn WA-jong uitkering. Hierover hoop ik in een volgend logje meer te kunnen vertellen.

Wordt dus vervolgd!

Liefs,
Astrid

Ik heb een aantal jaar geleden al eens een paar boekentips gegeven maar omdat ik nu weer een aantal boeken heb gelezen, wil ik dit weer nieuw leven inblazen.

Voor deze week heb ik 2 boeken van dezelfde schrijfster uitgekozen, waar ik een brok in mijn keel kreeg toen ik het las. Dit geldt overigens voor beide boeken. Want het ene boek sluit op het andere boek aan. Het eerste boek is:

ADEMLOOS - KIM MOELANDS

Ademloos is het verhaal van grote liefde, van menselijke moed, doorzettingsvermogen en veel verdriet. Kim vertelt heel indringend hoe ze haar geliefde Ron verliest aan de ongeneeslijke ziekte Cystic Fibrosis (taaislijmziekte), waaraan ze zelf ook lijdt.

Ademloos is ook het verhaal van levenslust en humor, de twee 'wapens' waarmee Kim haar intense verdriet probeert in te dammen, terwijl ze zelf steeds zieker wordt. Gelukkig is er Balou, die malle hond uit Bosnië, die met haar eigen trauma's worstelt maar Kim haar onvoorwaardelijke liefde schenkt. Samen gaan ze ervoor…

Ademloos is door de lezers in het hart gesloten en alom geroemd als een dappere, eerlijke weergave van een immens verlies en tegelijkertijd een ongelooflijk mooie ode aan het leven


Het tweede boek wat ik in dit logje naar voren wil laten komen is het vervolg op "Ademloos".
 

GRENZELOOS - KIM MOELANDS

"Ik ben letterlijk op sterven na dood. Ik kan niet ademen. Als een pop lig ik in een ziekenhuisbed. Slangen in mijn lijf. Wachtend. Op dat verlossende bericht. Dat er donorlongen voor me zijn die me een tweede kans op leven geven."

Ze geloofde er niet in, maar vier jaar na het overlijden van haar geliefde Ron, vindt Kim een nieuwe liefde. Jan weet haar zo diep te raken dat ze alsnog besluit het onzekere traject voor een dubbele longtransplantatie te gaan. Haar enige kans in het gevecht tegen de dodelijke taaislijmziekte.

In Grenzeloos vertelt ze op indringende wijze hoe haar gezondheid achteruit holt terwijl haar wil om te leven groeit. Lopen gaat nauwelijks meer, zonder zuurstofslang kan ze niet leven en ze krijgt de ene klaplong na de andere.

En altijd is daar Jan, die haar omringt met zijn liefde, optimisme en oplettendheid. Hij is tijdens de langdurige ziekenhuisopnames dag en nacht bij Kim, waakt over haar en gaat de strijd aan met ego’s en miscommunicatie.
Uiteindelijk komt Kim op de 'internationale hoog urgentielijst' en zijn er net op tijd donorlongen. Maar hoe ziet het leven er na een transplantatie uit?

Tip: Mocht je "Ademloos" zelf in je eigen boekenkast willen hebben, na het lezen van deze tip. Het is nu bij bol.com te koop voor €5,-- en tijdeliijk wordt hij ook nog gratis bezorgd!

Liefs,
Astrid

Het was woensdag (7 maart) toen ik (zoals gewoonlijk) mijn telefoon pakte om mijn mail te openen. Ik had een extra nieuwsbrief van de fanclub. Snel lezen. Het goede nieuws was er kwamen concerten bij! En de speciale verkoop begon al over 24 uur! De keuze voor welk concert was ook snel gemaakt, alleen wie krijg ik zo gek om "gezellig" mee te gaan.

Mijn moeder die graag mee gaat, gebeld alleen zij bleek niet mee te kunnen naar het concert van mijn keuze (en die vlakbij is)

Ondertussen dacht ik verder. Tot dat tussen de middag mijn broer belde. Hij vroeg of ik mee wilde naar ZAND. (is een openlucht festival op het strand van Almere) Ik zei (zo slim als ik was) dat ik veel liever naar Marco wilde  (hij woont tenslotte 15 minuten van de locatie waar het concert gaat plaats vinden. Hij zei dat hij dat wel wilde, al regelde ik de kaarten...


Ik was zo blij, toch nog een keer naar de tour. Ik was maar één keer geweest, dus dit kan echt als een verrassing dat er nog een concert bij kwam.. Zo zat ik de dag erna achter de computer om kaartjes te kopen. In eerste instantie kwam ik er niet goed doorheen, maar natuurlijk ik ben erbij!

Ik heb gekozen voor het concert in Amsterdam, want dat is gewoon DICHTBIJ, zeker omdat mijn broer daar bijna om de hoek woont!

Liefs,
Astrid

Vorig jaar ging ik op het laatste moment toch niet, maar dit jaar is het er dan toch van gekomen. Ik ging voor het eerst naar de huishoudbeurs in de RAI in Amsterdam. Ik had er veel over gehoord, maar ik was er nog nooit geweest. Ik wilde het nu zelf allemaal zien en beleven. Ik plande met mijn moeder een datum en dan was het afgelopen vrijdag zo ver. Een aantal weken terug heb je hier kunnen lezen dat ik 1 gratis kaartje had gewonnen bij kortingisleuk.nl dus dat was al mooi meegenomen.

Lekker relaxt met de trein, bijna voor de deur uitstappen, mooier kan niet. Bij binnenkomst eerst de jassen afgeven, zodat je daar de rest van de dag geen last meer van had. We gingen alle hallen langs, keken naar demonstraties, genoten van alle mensen die sleepte met hun aankopen. Ook de hal waar geproeft kon worden werd niet overgeslagen, maar wat was het druk in die hal. Daarom waren we daar snel weer uit.

Ik vond het een leuke beurs, maar of ik er volgend jaar weer heen ga, dat weet niet nog niet... Het nieuwe is er nu natuurlijk af!

Liefs,
Astrid

En opeens lag het er! Een dag voor mijn 25ste verjaardag (vrijdag 3 februari) een dik pak sneeuw. Was ik blij dat ik eindelijk een goede beslissing had genomen om donderdags al boodschappen had gedaan. Zaterdag 4 februari mijn verjaardag. Ik was echt niet blij met mijn verjaardagkadootje. Maar met het idee wat mijn ouders hadden wel. Maar hier kwam ik pas op mijn verjaardag achter. Ik was eerst lopend naar de supermarkt gegaan om de laatste dingen te halen. Ik durfte echt niet met de auto laat staan met de fiets. Zo'n bangert ben ik met die "rot" sneeuw.

Mijn moeder belde ondertussen op. Zij had een leuk idee, een lekkere winterwandeling in de "Schoorlse Duinen" Dit is bij ons niet heel ver vandaan. Dus zo gezegd, zo gedaan ik werd thuis opgehaald en het werd een heerlijke wandeling.

Toen ik klein was, deden we dit al. Een dag nadat het gevallen was, een lekkere wandeling door de sneeuw. Mijn zus heeft net een fotocursus gehad, dus dat kon ze mooi laten zien. De mooiste heb ik uitgezocht en hieronder geplaatst. Onderaan heb ik neergezet wat het is.

1. Uitzicht vanaf de "klimduin". Alleen de hoeveelheid sneeuw wat hier nog lag, viel tegen.
2. Aan de vogels werd ook gedacht.
3. Warme chocolade melk drinken in "De Berekuil".
4. Een prachtig bospad.
5. Wat een mooi uitzicht.
6. Mijn broer mét de slee. Die moest mee volgens hem!
7. Nog een paar foto's!

Het is alweer anderhalve week geleden, dat wij deze mooie wandeling maakte. Ik heb gewacht totdat ik de foto's had. Vandaar dat ik deze log nu pas online gooi.

Liefs,
Astrid
 

Vandaag ben ik dan eindelijk (nou eigelijk niet, het klinkt zo oud) 25 jaar geworden.

Al een tijdje ben ik er meebezig in mijn hoofd. Hoe wil ik het, wil ik het "normaal" vieren hoe ik het laatste jaren doe of toch in een "kroeg".
Na wat denken heb ik toch maar besloten om het  "normaal" te doen. Een gezellig koppeltje op mijn eigen dag en op een andere datum een gezellig koppeltje mensen.

Zodat ik er gewoon 2 dagen van kan genieten. Een nadeel daarvan is, je bent erook 2 dagen mee in de weer!

Nou dat neem ik er gewoon bij!

Liefs,
Astrid

Vanmorgen las ik op twitter een actie van kortingisleuk.nl.  Je moest van een bepaalde supermarktkeet een kassabonnetje mailen. De eerste zou winnen. Laat deze supermarkt, mijn supermarkt zijn dus ik een bon zoeken en inscannen. Dit doe ik niet heel vaak, maar het lukte wel. Ondertussen starte mijn computer op en mailen maar.

Binnen een kwartier kreeg ik dit mailje terug:

Beste Astrid,

Hartelijk dank voor je e-mail.
Je bent de eerste dus we sturen je een gratis kaart voor de Huishoudbeurs 2012 toe!

Uiteraard vinden we het wel leuk als je hier op Social Media wat over wil vertellen ;-)

Vriendelijke groeten, 

Kortingisleuk.nl - klantenteam

Ik was al van plan om naar de Huishoudbeurs te gaan (ik heb zelfs al een datum) en toevallig wilde ik net deze week kaartjes kopen, dus nu hoef ik er één minder te halen! Ik doe nooit met zoiets mee en nu heb ik zomaar gewonnen!

Mijn dag kan in iedergeval niet meer stuk!

Liefs,
Astrid

Net als Marco had ook de griep mij vorige week te pakken. Het begon allemaal met een zere keel, maar later op de dag ook nog verkouden en het koud en warm hebben. Dan weet je natuurlijk al hoe laat het is. Mijn ouders (waar ik overigens niet woon, maar wel de week ervoor, diverse keren ben geweest) waren de week ervoor ziek geweest, dus waarschijnlijk hebben zij mij aangestoken.

Ondertussen ging het afgelopen zaterdag alweer een heel stuk beter. De hele dag vanalles in huis gedaan, wat ik beter niet had kunnen doen. 's Avonds voelde ik me weer helemaal niet lekker. Tot overmaat van ramp, sprong ook mijn oor dicht met als narigheid dat ik met mijn linker oor alleen een ruis hoorde. Ik werd er helemaal gek van. Nu dit weer, dat dacht ik echt. 

Gelukkig is vannacht mijn oor weer open gesprongen en hoor ik weer normaal, maar wat waren die dagen vervelend. De verkoudheid gaat ook steeds beter, maar helemaal beter ben ik nog niet. Ik hoop dat ik weer snel de oude ben, want eigenlijk ben ik nooit ziek. Deze winter ben ik helaas dus ziek geweest.

Liefs,
Astrid

Van de week werd ik erop gewezen, dat ik nog foto's van Marco in Heerhugowaard zou plaatsen. Dit was ik door alle drukte de afgelopen weken helemaal
vergeten .
Hierbij dus alsnog een aantal mooie foto's van de dichtbij-toer in Heerhugowaard.

Liefs,
Astrid

Ik zag de afgelopen dagen steeds meer op tegen de dag dat mijn afscheid was. Dit was afgelopen donderdag het geval. Mijn collega's waren bezig met mijn afscheid, ze waren geheimzinnig de dagen ervoor en ik ben iemand die altijd alles in de gaten heeft/had. Het liefste wilde ik ook nog mijn eigen afscheid organiseren. Lekker alle touwtjes zelf in handen hebben. Dit heb ik op een ogenblik toch maar los geladen, hoe moeilijk het ook klinkt.

De dagen ervoor vroeg ik, kan ik met de fiets komen of moet ik met de auto. Mijn collega's raden aan om met de auto te komen, dit deed ik dan ook braaf. Ik kreeg een tijd mee, wanneer ik mocht komen. Ik was in die 4 jaar altijd te vroeg, dus afgelopen donderdag ook.

Om 9.30 kwam ik de vergaderzaal binnen waar op een enkele na, al mijn collega's van mijn locatie zaten te wachten. Gezellig koffie met gebak gedronken en ik werd toegesproken door mijn leidinggevende en nog een collega. Ik kreeg een prachtige map waar iedereen de moeite had genomen om een blad voor mij te maken. En ja jullie raden het al, op veel bladen was de foto van Marco te zien. Hoe kan dit toch? Ik weet het niet hoor. Daarnaast kreeg ik 2 hele mooie bossen bloemen en een aantal collega's hadden nog een kleinigheidje voor me gekocht.

Daarna ging ik mijn bureau en ladeblok opruimen, nog wat overdragen aan een collega en ondertussen kwamen er collega's langs om afscheid te nemen. Voor de laatste keer lunchen onder de middag met collega's. Daarna voor de laatste keer koffie met mijn naaste collega gedronken en toen was het voor mij ook tijd om te gaan. Met een auto vol reed ik terug naar huis, en dacht onderweg: mijn eerste werkgever heb ik gehad!

Ik heb ontzettend veel geleerd bij deze organisatie en ik ga vol goede moed opzoek naar wat anders! Maar nu eerst de kerstdagen en dan zien we wel weer verder!

Liefs,
Astrid